Archive for the 'Literatura' Category
≡ O poder dunha carta
"Non hai que subestimar o poder dunha carta ben escrita."Fotografía de Kathy Baker.
Vía Conociendo a Jane Austen.
Vía Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.
chúzame - ≡ Ferve a Rede
venres, febreiro 22nd, 2008
≡ Ferve a Rede
martes, febreiro 12th, 2008
≡ Prata
[Fotografía de Janesdead.]
Paseando por Chove en ningures, atopei o outro día que Mr Tichborne se puxera a enfiar palabras e lle saíra Prata, un texto breve sobre unha situación cotiá cuxa lectura lles recomendo. chúzame - ≡ Campaña de animación á lectura 34
xoves, novembro 22nd, 2007
≡ Como todos os días
Fran Alonso deixou en Cabrafanada unha entradiña que non podes perder. Comeza así:
Como chegou á casa un pouco máis cedo do habitual...
chúzame - ≡ A adversidade, o valor e a fraqueza
"[...] lía, sobre todo, vidas de mulleres.
Camille Claudel,
[...] aprendéronme que a adversidade é unha circunstancia, o valor, unha virtude que sempre podemos espertar do seu letargo e a fraqueza, un aspecto máis da existencia, doada de contrarrestar se se desexa de verdade."
Aprendendo de Peke.
chúzame - ≡ Adopcions con distinta perspectiva
Adopta. Recibirás máis do que podes dar. Neste país no que cada vez é menor o índice de natalidade a adopción soía verse como a solución ideal para nais e pais que non podendo ter fillos cubrían dese xeito a súa necesidade. Agora cada vez son máis as persoas individuais e as parellas que podendo ter fillos biolóxicos optan, nun planeta superpoboado, pola adopción coma unha forma vantaxosa de xenerosidade na que lle ofrecen a outro ser humano a posibilidade dunha vida (mellor?) ao seu carón a cambio dunha parcela de felicidade. E é deste xeito que as nosas rúas e camiños se van decorando con ollos orientais e peles negras, novas flores nas nosas primaveras._____________________
Xa ben o sabía Castelao...
CHEGÓU DAS AMÉRICAS UN HOME RICO e trouxo consigo un negriño cubano, coma quen trai unha mona, un papagalo, un fonógrafo...O negriño foi medrando na aldea, onde deprendendeu a falar con exebreza, a puntear muiñeiras, a botar aturuxos abrouxadores.
Un día morreu o home rico e Panchito trocóu de amo para ganalo pan. Co tempo fíxose mozo comprido, sen máis chatas que a súa coor... Aínda que era negro coma o pote, tiña gracia dabondo para facerse querer todos. Endomingado, con un caravel enriba da orella e unha ponla de malva na chaqueta, parescía talmente un mozo das festas.
Unha noite de estrelas xurdeu no su maxín a idea de saír polo mundo á cata de riquezas. Tamén Panchito sinteu, como tódolos mozos da aldea, os anceios de emigrar. E unha mañán de moita tristura gabeóu polas escaleiras dun trasatlántico.
Panchito ía camiño da Habana e os seus ollos mollados e brilantes esculcaban no mar as terras deixadas pola popa.
Nunha rúa da Habana o negro Panchito tropezóu cun home da súa aldea e confesoulle saloucando:
-Aí, eu non me afago nesta terra de tanto sol; eu non me afago con esta xente. ¡Eu morro!
Panchito retornóu á aldea. Chegóu probe i endeble; pero trouxo moita fartura no corazón. Tamén trouxo un sombreiro de palla e máis un traxe branco...
Cousas (1926), de Daniel A. Rodríguez Castelao
Vía Marcus.
chúzame - 