Selva de Esmelle

Seino, a foto é mala, malísima de solemnidade, pero como documento gráfico creo que abonda. Ademais, a ver que foto quitaban vostedes desde o coche, conducindo e cun tipo ao lado dicíndolles: "Circule, por favor, circule"

Unha déixase liar e claro, acaba vendo as pelis que outros lle recomendan.

Se alguén me falase dun filme dunha rapaza de dezaseis anos que queda preñada e vai abortar e sae da clínica sen facelo por algo que lle din, etc. que non lles conto máis que senón perde o chiste, pois ben, se me dixesen todo isto, a priori, como que fuxiría de velo, pero el só dixo:

E acertou

Vía From Hell.

Ás veces nisto da rede perdemos a consciencia da presenza. Teño por costume dar a benvida a aqueles que deixan comentario por primeira vez na Selva, e foi o caso que xa hai case un mes Césare tivo a ben deixar unhas palabriñas súas neste recuncho. Eu, afeita a lelo, non reparei en que desta volta as súas palabras non proviñan de As túas balas e non me decatei ata hoxe. Césare é un deses amigos invisibles aos que coñecín mesmo antes de existir X. Por obra e graza dun Robinson, nun fondo verde que daquela decoraba Ithaca, achei o link ao seu blog e desde aquela me gusta pasear por el sabendo das súas distancias, visitas, retornos e ferretes aínda que ás veces teñan pouso amargo. E dito isto non quero eu facerlle o feo.
Doulle a benvida á Selva, señor Césare.

E vostedes pensarán a que vén tanta mazá, pero é que os paseadores desta Selva non se conforman con calquera cousa, non, non, sonlles ben tiquismiquis, e mentres as árbores da Selva vaian portándose, por mazás non ha de ser.

[Fotografía de antonioxalonso]

Non o puiden evitar, foi ver a Selva no libro de 1º de ESO de Xerais e entrarme un ataque de fachenda que aínda me dura. Si, si, velaí está, e iso xa é moito, pero o mellor é o outro. Como! Aínda non se fixaran? Miren ben, si, á dereita, debaixo, viron que compañeiros de páxina? Calidonia, A Nosa Biblioteca, Brétemas, que vida de porquiño!, Cabrafanada. Mil grazas aos autores por me proporcionaren este gozoso momento.

Nese labiríntico percorrido polas compras desmesuradas atopei estas personaxes que me lembraron ao noso querido Petit Poyon e a súa familia.

Se non xogas nunca vas poder gañar.
Ou o que é o mesmo...

quem não arrisca, não petisca.

Canta razón leva o Ictioscopio neste rascuño.

Sinto saudade das visitas a esoutras casas nas que almorzaba, merendaba e mesmo ás veces teño durmido.
Sinto saudade do blogomillo.