Selva de Esmelle

Este post leva dous meses gardado como borrador agardando este día para se converter no meu agasallo de fin de ano para vostedes, para todos os que me teñen acompañado desde que fai sete meses principiara a aventura deste blog e para os que sigo desde hai tempo.

O meu presente hoxe é a visión dun dos fragmentos de cine máis queridos para min, pertencente ao filme Nuovo Cinema Paradiso. Trátase dun fermoso agasallo, que o rapaz Toto, xa convertido nun Salvatore adulto, recibe como herdanza do seu amigo Fredo (Alfredo). Consiste nunha montaxe dos bicos e imaxes censuradas que Fredo fora gardando ao longo dos anos e que recibe agora cando o seu amigo está morto, e todo isto na atmosfera da belísima banda sonora de Ennio Morricone e Andrea Morricone.

Deséxolles un novo ano cheo de furacáns, tormentas e brisas de beixos.

Sempre súa.

X

Coa entrada do novo ano penso facer algúns cambios, para comezar a fotografía do meu perfil deixa de apropiarse dunha imaxe allea e amosa unha propia, trátase dunha paisaxe que un día calquera atopei paseando.

Entre roldas de prensa presidenciais e especiais sobre o executado déixome levar da man do indeciso Klaus Gade polas rúas de Odense e remato Os meses que compartimos. Lembro que tiña intención de dar conta neste blog do xogo proposto por Náufrago para este Nadal, e que me trae a mal traer, e case se me pasa. Por certo, resúltame curioso que haxa tantos resultados coincidentes entre os participantes.

A quen beneficia esta execución?

Xa se sabe, nestas datas, con tanto tráfico de mercadorías dun lugar para outro é doado que se extravíe algún paquete. Tarde e no medio de envoltorios insospeitados, chegou o meu agasallo de Papá Noel, mágoa non poder compartilo.