Selva de Esmelle

Hai pouco máis dun mes algúns habitantes do blogomillo me dicían que isto non era a terra prometida da rede de redes, que a grande arañeira era unha quimeira, que máis ben era unha aldea. Pois non, nin aldea é, isto ás veces parécese máis a un patio de veciños.

Hoxe asomei a cabeza e vin un lugar pequecho e escuro. Era un patio de ollos asexantes agachados tras das cortinas. Era un patio de veciños cheo de olores de fogares alleos que non son o noso, olores rancios que penetran na roupa tendida que logo teremos de poñer sobre o corpo, nas sabas nas que logo apoiaremos o rostro. Nesta xornada o ceo estaba cuberto, non deixaba que a luz entrase polo patio abaixo e o oco tiña unha cor triste, o gris dos anos cincuenta.

Adiantou o primeiro peón, gustoume telo aí diante e aceptei o convite. Non pode xogar sen máis, só polo pracer de facelo. Quere gañar. Tense por un grande estratega e as súas palabras anuncian que a batalla ha de ser peza a peza. Os dous sabemos que para nós non haberá un final en táboas.

O capítulo de onte de Queer as folk era unha mala versión homosexual de Pretty woman?

A imaxe de dous lobos ridículos mirándose ameazadoramente na mesa do Babylon era imaxinación miña?

Os quiroprácticos gañan tantos cartos?

E aínda así segue a gustarme?